Actie Sri Lanka

Slideshow Image
Het lot: zaterdag 25 december 2004, 23.30 uur, internetcafé, Ko Phi Phi.
We hadden heerlijk gegeten bij "onze" Italiaan aan het strand. Onderweg naar huis besloten we onze vlucht vanaf Phuket naar Bangkok te boeken, zodat we op tijd in Bangkok waren en toch nog Oud en Nieuw (met de Engelsen; ze zijn in leven!) konden vieren. Claire haar vlucht gaat op 3 januari vanaf Bangkok en dus wilde we een vlucht boeken op 2 januari van Phuket naar Bangkok. 
Het lot: zaterdag 25 december 2004, 23.30 uur, internetcafé, Ko Phi Phi. We hadden heerlijk gegeten bij "onze" Italiaan aan het strand. Onderweg naar huis besloten we onze vlucht vanaf Phuket naar Bangkok te boeken, zodat we op tijd in Bangkok waren en toch nog Oud en Nieuw (met de Engelsen; ze zijn in leven!) konden vieren. Claire haar vlucht gaat op 3 januari vanaf Bangkok en dus wilde we een vlucht boeken op 2 januari van Phuket naar Bangkok. 

Per abuis (zeer typerend voor ons beiden) hebben we toen een vlucht voor 4 (!) januari geboekt. We kwamen hier pas achter toen we al met de creditcard betaald hadden.... We konden die avond niets meer regelen en besloten chagrijnig (en snikkend) het s'ochtends vroeg (09.00 uur) te gaan regelen. Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag zaten we om 09.15 uur in een internetcafé te bellen. Na 45 minuten in de wacht te hebben gestaan, hingen we nog chagrijniger de telefoon op. Al mokkend terug naar onze bungalow om de strandspullen te pakken. Floris moest naar de w.c. voor een grote boodschap (onze redding).

Floris had al een paar keer tegen Claire gezegd dat ze maar alvast naar het strand moest gaan, maar Claire koppig als ze is wilde toch blijven wachten om vervolgens samen te gaan. Als Floris dus niet naar de w.c. was gegaan hadden we al lang aan het strand gelegen. Later hoorden we van mensen die het water hadden zien aankomen dat het water echt helemaal wegtrok, totdat het helemaal niet meer zichtbaar was, om daarna met een enorme snelheid weer terug te komen. Een meisje vertelde Floris dat zij iemand zag staan in de baai die zo klein was als een speldeknop en een golf die wel twintig keer zo hoog was... 

Wij liepen even daarvoor naar de receptie om nog twee nachten te betalen en daar onze waardevolle spullen in de kluis te doen. Na betaald te hebben was Floris bezig zijn kluisje dicht te doen toen hij zo'n tien mensen krijsend naar de zee zag rennen. Claire dacht dat iemand wat gestolen had, maar toen er steeds meer mensen begonnen te rennen dacht ze dat het een hurricane was en Floris dat de moslims aanvielen. Er renden tientallen mensen over the mainstreet van zee af, maar op dat moment kwamen er ook mensen van de tegengestelde richting gerend. De golven kwamen van twee kanten...

Geweld
We zullen het geluid van het aankomend geweld nooit meer vergeten. Het valt het beste te omschrijven als de wind die door de bomen waait. Op dat moment besefte wij dat er iets vreselijks stond aan te komen. Floris kon in zijn paniek het sleuteltje van het kluisje uit zijn broek halen en het slotje openen. Hij haalde de tickets, paspoorten, pinpassen, geld, creditcard, digitale camera en telefoons uit de kluis in een split-second. Met de rugzak en de waardevolle spullen rende hij samen met Claire het gebouw uit. De paniek in de ogen van de mensen was zo eng... Het geluid van het water werd steeds luider alleen hadden we nog steeds niet door wat het nu was. Wij renden naar een internetcafe waar ze net alle rolluiken naar beneden deden. We konden er nog net onderdoor naar binnen glippen. Floris dacht op dat moment dat het een aardbeving was dus vertelde hij Claire onder een tafel te gaan liggen. 

Toen we samen onder twee tafels lagen golfde het water naar binnen. Floris sprong op en klom op de balie van het café. Hij riep naar Claire om er ook naar toe te komen, maar de stroming was zo sterk dat haar dat in eerste instantie niet lukte. Uiteindelijk kon ze er toch op klauteren. Ze probeerde zelfs mijn slippers nog te redden, wat haar niet lukte... Wel kon ze haar eigen slippers nog grijpen. Het water steeg heel erg snel. Wij konden het plafond aanraken en het water stond al tot aan onze middel. Thaise mensen in het internetcafe schreeuwden naar ons dat we het gebouw uit moesten. Het gebouw stond namelijk in brand en er was gevaar dat we anders zouden worden geëlektrocuteerd.

Claire stond al bij het raam. Dit was de enige uitweg. Daar zat ook een meisje dat alleen maar schreeuwde dat ze niet kon zwemmen. Het meisje schreeuwde ook dat we het gebouw uit moesten. Op dat moment riep Claire dat ze ging springen. Claire het water in en het meisje volgde. Floris wist op dat moment dat hij geen keuze had en volgde. 

Achteraf is het zeker onze redding geweest, omdat we de volgende dag zagen hoe het gebouw eruit zag (Floris heeft foto's). We zwommen door de hoofdstraat naar de overkant. We moesten onder een boom door zwemmen, dus dat betekende kopje onder. En eigenlijk was het niet zwemmen maar meer met de stroming meegesleurd worden. Daar stond iemand half in het water op een betonnen trap om ons eruit te trekken. 

Het was een betonnen gebouw (Irish Pub) dat uit twee verdiepingen bestond. Daar zaten al tientallen (gewonde) mensen. Hier ontmoetten we vier Nederlanders (Erik en Suzan, Stefan en Karlijn). Het water daalde op een gegeven moment weer een beetje, maar vijf minuten daarna kwam de tweede golf. Iedereen in paniek. Een vader was ook helemaal in paniek en kon alleen maar schreeuwen: "my wife, my two children dead!" 

Het dak op
De jongens hielpen veel vrouwen het dak op te tillen. Floris tilde Claire ook op het puntdak. Vlak daarna bedachten we dat dit eigenlijk helemaal geen goed idee was vanwege de hoogte van het gebouw, het instortingsgevaar en het feit dat de benen van Claire daar door de zon op het teren dak levend zouden verbranden. Iedereen weer van het dak gehaald. Op dat moment daalde het water weer. Toen besloten we met z'n zessen dat we hogerop moesten komen. Claire had van het dak gezien dat veel Thaise mensen in de bergen zaten. We bekeken hoe we daar moesten komen en gingen in een cordon naar boven met Claire voorop. 

We zijn door een gat in een hoger gelegen gebouw de berg op geklommen. Heel veel Thaise mensen hielpen ons om hogerop te komen. Floris liep op blote voeten. Zeiknat en op handen en voeten zijn we uiteindelijk na een uur klimmen bovenop de berg aangekomen (12.00 uur in de middag). Daar zijn we toen gaan zitten. Tijdens onze klimtocht heeft waarschijnlijk de zwaarste vloedgolf toegeslagen. We hoorden zoveel geschreeuw en gekrijs... Het bizarre was dat wij zo kalm zijn gebleven. We hebben meteen onze ouders gebeld om te vertellen dat we in leven waren. Vantevoren hadden we al afgesproken niet aan de telefoon te gaan huilen, omdat ze dan alleen maar ongeruster zouden worden. 

Floris is alleen maar bezig geweest om informatie in te winnen. Hij was als het ware the message boy. Heel veel mensen kwamen naar hem toe om te vragen hoe het nu verder zou moeten gaan. Claire had op een gegeven moment een instortingsmoment toen ze haar moeder niet meer kon bereiken. Het netwerk was overbelast. Even later was er geen elektriciteit meer en kon er helemaal niet meer gebeld worden.

Steeds meer mensen bereikten de top (honderden mensen). Alle toeristen zochten elkaar op. De Thaise mensen vormden ook een hele grote groep. Na een paar uur wachten besloten wij met Suzan en Erik naar beneden te gaan om informatie in te winnen. Claire had haar enkel verdraaid maar wilde Floris niet alleen laten gaan. Ze is door een meisje met wat gescheurde kleren verbonden om toch nog een beetje te kunnen lopen. Met een grote stok in haar hand is het haar gelukt beneden te komen. 

Totale vewoesting
Wat we daar zagen valt eigenlijk met geen pen te beschrijven. Totale verwoesting. We kwamen een (gewonde) Fransman tegen die Claire herkende. Hij vertelde haar dat wij altijd op het strand zaten te lezen. Toen Claire op een gegeven moment vroeg hoe het met hem ging vertelde hij dat hij slechts lichte verwondingen had, maar dat zijn vriendin dood was... Echt niet normaal. De Nederlandse jongen (Erik) is toen op zoek gegaan naar water. Even later kwam hij terug en vertelde hij dat er verderop heel veel dode en gewonde mensen lagen. Niemand wilde de gewonde mensen helpen. Hij vertelde ons dat hij het niet over zijn hart kon verkrijgen om hen daar te laten liggen. Hij en zijn vriendin zijn toen gaan helpen.

Wij zijn naar de andere kant van het eiland gelopen in de hoop om meer informatie te verkrijgen. Het enige wat we steeds te horen kregen dat er misschien nog een golf aan zou komen. We raakten op een gegeven moment in paniek. Er was aan de andere kant van het eiland bijna niemand. Wel waren veel Thaise mensen aan het plunderen... Claire zei op een gegeven moment dat haar telefoon die om mijn nek hing in mijn tas moest doen omdat ze bang was dat ze ons zouden beroven. Ook waren er een handvol toeristen aan het helpen om gewonde mensen naar de helikopter te tillen. 

Toen er op een gegeven moment Thaise mensen naar ons schreeuwden dat we de bergen in moesten omdat er nog een golf aan zou komen raakten we pas echt in paniek. We begonnen te rennen op zoek naar een plek om de bergen in te gaan. Er was zoveel puinhoop dat dat heel moeilijk was. We moesten zelfs over het strand om er doorheen te komen. Er hing een enorme gaslucht. Overal lagen palmbomen. Ook waren veel palmbomen door de kracht van het water op een meter hoogte afgebroken. Boten die het land in waren gesleurd. En er lagen ook heel veel lijken... Die lucht zullen we nooit meer vergeten.

Er stonden vrijwel geen huizen meer overeind. Het enige wat er nog van over was, waren hele grote gaten in de grond van de riolering. Ook lagen er overal vissen. Soms zagen we ook mensen ergens zitten die verdwaasd voor zich uit keken. Zo zag Floris een man lopen die elke dag zo leuk aan het spelen was met zijn kindje. Hij en zijn vrouw hadden de eerste bungalow aan het strand.... Nadat we om het stadje heen waren gerend vonden we gelukkig weer het pad dat naar de top van de berg leidde. We waren zo ontzettend bang. Het was toen al bijna donker wat het allemaal nog veel moeilijker maakte. 

Bungalow
Eenmaal boven waren we helemaal kapot. We konden niet eens meer praten. We werden daar opgevangen door Stefan en Karlijn. Erik en Suzan hadden ze nog niet gezien. Floris heeft toen iedereen ingelicht over de totale verwoesting van het eiland. Niemand had verwacht dat het zo erg was. Wij dachten zelfs nog dat de deur van onze bungalow het misschien wel had gehouden... Beneden in het dorp konden we onze bungalow niet eens meer vinden omdat al onze orrientatiepunten waren verdwenen. We hebben echt door straten moeten klimmen om er doorheen te kunnen komen. 

Twintig minuten nadat wij boven waren gekomen kwamen gelukkig ook Suzan en Erik aan. Zij hadden mensen gezien met gebroken ruggen, gebroken benen en armen, opengereten lichamen, armen die uit de grond staken.... Veel gewonde mensen waren meer dood dan levend. Veel van hen vertelden dat er heel veel mensen langs renden die hadden beloofd dat ze zouden terugkomen om te helpen, maar dat nooit meer deden. Een Engelsman had zo al drie uur op het strand gelegen totdat iemand hem kwam helpen. 

Wij hadden zo'n honger, omdat we nog niet eens hadden ontbeten. Er was nauwelijks water en al helemaal geen eten. De Nederlanders hadden wat crackers en wat water (zij stonden op het punt om met de boot te vertrekken; zij hadden zus zelfs al hun kleren nog). Claire kreeg van hen kleren en Floris slippers. Veel mensen stonden net als wij in een zwembroek of een bikini... Slechts mondjesmaat kwam er wat eten en drinken van beneden. Thaise mensen haalden dat voor ons op. Zo kwam er iemand met twintig sloffen sigaretten naar boven... Floris heeft in zijn leven nog nooit zoveel gerookt. 

Vertrapt
De nacht was vreselijk. Helemaal niet geslapen. Veel Thaise mensen maakten vuur om de muggen weg te houden, maar dat ging verkeerd. Een boom vatte vlam en kon nog met het spaarzame water dat we hadden worden geblust. Iedereen was woedend. Al het vuur moest worden gedoofd. We hebben s'nachts vier of vijf keer gehad dat zomaar iemand begon te schreeuwen, waardoor honderden mensen opsprongen en begonnen te rennen. We werden elke keer bijna vertrapt. Ook ontstond er paniek toen een paar mensen een slang zagen. Iedereen pakte stokken om zich te verdedigen. De slang werd gedood. Het bleek een giftige te zijn.

De hele nacht heeft Floris gesproken met mensen. Claire kon alleen maar voor zich uitturen en een beetje met Karlijn praten. De Nederlanders hadden hun muskietennet ook bij zich dus dat bood onderdak aan acht mensen. Floris had geen rust en zat er maar heel even met als resultaat meer dan dertig muggensteken. We hoorden s'nachts ook boten en helicopters die met grote schijnwerpers aan het zoeken waren naar overlevenden en lijken in de zee. 

De volgende ochtend zijn we bij zonsopgang (06.00 uur) naar beneden gelopen. Wel hebben we eerst gewacht totdat we boten hoorden zodat we vrij zeker wisten dat er geen vloedgolf meer zou komen. Wij zijn toen met Suzan en Erik op zoek gegaan naar onze bungalow. De lijkenlucht was nog veel erger. Floris zag een dood kind liggen met moeder en Claire een blanke man die zo groot was dat hij niet eens paste op de trolley waar mensen op werden vervoerd. Overal was geplunderd. De bank lag helemaal in puin en dat was zeker niet alleen veroorzaakt door de golven...

Na veel klimmen bereikten we de plek van onze bungalow (hebben we ook foto van). Het stond er nog wel maar de hele voorkant was weg, de fundering stond scheef en was tot bijna aan het plafond gevuld met bomen, kasten, computers, etc. Floris heeft nog heel even getwijfeld om te gaan kijken of er nog was spullen van ons lagen, maar wilde zijn leven toch niet nog eens riskeren voor wat geld en kleren. 

Pier
Hierna zijn we teruggelopen naar de pier waar de boten vertrokken. We hadden verwacht dat er wel marineschepen zouden liggen maar het waren kleine veerboten. Ook was er nog niets te bekennen van het leger, politie of doktoren. Op de pier was het chaos. Duizenden mensen wilden zo snel mogelijk weg. Op de pier merkten we dat deze begon te bewegen... Teveel mensen. Weer veel angstige momenten. Floris zag naast zich een blank meisje (ongeveer 17 jaar) die naast haar moeder zat. De moeder was dood. Het enige wat het meisje deed was over het gezicht van haar moeder aaien.... Weer iets wat op zijn netvlies staat gebrand. Gelukkig duurde het niet heel lang voordat we de boot in konden (uur wachten). Reddingsvesten aan en toen gingen we naar Phuket. 

Na twee uur kwamen we daar aan. Pas toen we daar aankwamen barstte Floris voor het eerst in tranen uit. Van blijdschap. Hij realiseerde zich dat hij het had overleefd. Iedereen barstte in tranen uit. De Thaise mensen waren zo hartverwarmend. Er stond zoveel warm eten en water klaar. Huilend hebben we het eten naar binnen gepropt. Wel was er een toerist die het zo interessant vond om ons op dat moment te gaan filmen. Floris had geen energie meer om er iets van te zeggen, maar Karlijn schreeuwde uit wat hij in Godsnaam aan het doen was. Stefan joeg hem uiteindelijk weg.

Na het eten werden we met pick-up trucks naar de City Hall gebracht. Daar hadden de pers, het Rode Kruis en de ambassades zich verzameld. Het was zo ontzettend goed geregeld. We konden gratis naar huis bellen, gratis internetten, gratis vluchten en paspoorten regelen en aangifte doen. Wij hebben ons laten onderzoeken bij de EHBO. De enkel van Claire werd ingezwachteld en de voet van Floris werd bekeken. Er zat een grote splinter zijn voet. Bij de Nederlandse ambassade aangegeven dat we nog in leven waren. Toen Floris bij de Nederlandse vertegenwoordigster aan tafel zat was zij net aan de telefoon. Op een gegeven moment vroeg zij: "...en Karla, wat voor een code geef ik aan mensen die zijn overleden?". 

Naschokken
Even later vernomen we van andere toeristen dat er nog naschokken te verwachten waren. Op dat moment wilden wij net naar het ziekenhuis gaan om ons te laten behandelen. We besloten niet naar het ziekenhuis te gaan en te proberen zo snel mogelijk een vliegtuig naar Bangkok te nemen. We werden met een grote bus naar het vliegveld gebracht. Wij hadden het geluk dat we al een vlucht betaald hadden waardoor we vijf uur later al weg konden. Er waren op het vliegveld zo ontzettend veel mensen...

En toch trokken wij zoveel bekijks. We zagen er zo slecht uit en we liepen allebei mank. Veel mensen wilden weten wat er met ons was gebeurd. Floris is in de City Hall nog gefilmd toen hij met zijn moeder aan de telefoon was en we zijn twee keer geintervieuwd op het vliegveld (Washington Post, Financial Times, Le Parisien). Hier hebben we uiteindelijk vrienden van mijn tante telefonisch weten te bereiken. We kregen hun adres in Bangkok waar we naar toe konden komen. 

Na heel lang te hebben gewacht eindelijk met het vliegtuig weg van de zee. In Bangkok met de bus naar de familie Niven. We werden met open armen ontvangen. Wat gegeten en veel gepraat. Ook twee heeeeeeerlijke koude Heineken biertjes gedronken. Maar na veertig uur op te zijn gebleven vielen we bijna om. Heerlijk gedoucht (Floris had al drie dagen niet gedoucht...). Echt schrobben! Om 00.00 uur naar bed. We hebben slecht geslapen. Veel gedroomd over water en zo...

De volgende ochtend had Koosje (onze gastvrouw hier in Bangkok) met een kennis bij de ambassade gebeld. Zij wilde weten of er nog een traumacentrum voor slachtoffers is in Bangkok (wat er niet is). Haar kennis reageerde vol blijdschap op het feit dat wij nog in leven waren. Ze kon weer twee mensen van de vermistenlijst doorstrepen en ze op de lijst zetten van overlevenden. 

Impressie
Dit is een lang verhaal maar het had nog veeeel langer gekund. Wij denken wel dat jullie nu een impressie krijgen van wat er zich daar allemaal heeft afgespeeld. Floris liep Eerste Kerstdag nog naar een restaurant op Ko Phi Phi, keek naar de hemel en dankte God voor dit paradijs. Een dag later zaten we in de hel... Weer een dag later hadden we weer een dak boven ons hoofd bij zulke lieve mensen.

En weer een dag later hadden we een chauffeur om ons rond te laten rijden door Bangkok om kleren en toiletspullen te kopen. We hebben hier zelfs een bediende... Floris moest vandaag het belletje laten rinkelen om aan te geven aan haar dat we klaar waren met eten.... We hebben kleren gekregen en gekocht, sigaretten gekregen, enz. Echt te bizar voor woorden gewoon. 

Tot slot (we zijn alweer zo moe) willen wij iedereen zo ontzettend veel bedanken voor hun medeleven. We barstten bij elk berichtje dat we lazen op de weblog in tranen uit. Lieve ouders, wij houden van jullie. Lieve familie, dank voor het geld dat wij hebben gekregen en voor het regelen van onderdak. Lieve vrienden, dank voor alle lieve berichten en bezorgdheid. Lieve Cees-Jan en Charlotte, dank voor de coördinatie naar onze clubs. Lieve moeder van Claire, nogmaals bedankt voor het branden van de kaarsjes in de kathedraal van Maastricht. Kortom, we zijn dankbaar voor alles en in het bijzonder het leven. 

Zoveel schiet er nog door onze hoofden over wat we graag met jullie zouden delen. Daarom denken wij dat we nog wel meer berichten op het internet zullen zetten om het van ons af te schrijven. Floris gaat door met zijn reis. Claire weet nog niet zeker of ze eerder terug komt. Nogmaals dank voor alles en we houden zielsveel van jullie allen. 

Floris en Claire